Wat ziet Corline gebeuren aan de randen van samenleving en kerk? In deze rubriek deelt ze op haar eigen creatieve manier wat haar opvalt: nieuws, mooie initiatieven, kleurrijke verhalen, verbindingen en breuklijnen, verrassingen en pijn. De wakkere blik van Corline stelt scherp en zoomt uit, met ruimte voor verwondering, inspiratie en een knipoog.
Corline is buurtpastor van de Mattheüskerk Breda, verbonden aan stichting Hart voor Breda Noord
‘We worden steeds individualistischer’. Ik hoor deze uitspraak vaak langskomen en ik word er altijd wat nijdig van. In de eerste plaats: het verheerlijkt vroeger. Ik houd niet zo van het frame: ‘vroeger was alles beter.’ Alleen al vanwege de uitvinding van de wasmachine kan dat niet kloppen.
Ten tweede: ik herken het niet zo. Ik kan bij mijn buren naar binnen lopen en een kopje uit de kast pakken. Mijn buren bij mij ook. En dat komt niet omdat ik heel brutaal ben aangelegd. Maar omdat we in onze straat naar elkaar omkijken. We lenen elkaars auto. Pas nog ben ik door 3 buren tegelijk geholpen bij mijn autolampje vervangen (en ik heb een Mini hè, kun je nagaan hoe gezellig dat was). Maar ook bij groot en klein verdriet leven we mee. Het spreekwoordelijke pannetje eten nemen ze bij ons in de straat letterlijk.
In de derde plaats: je accepteert dan een ‘gevoel’: ‘individualistischer’ als gegeven feit waar weinig aan te doen is. Augustinus zei het al ‘zoals wij zijn, zo zijn de tijden.’ (Dat heb ik van horen zeggen. Ik lees alles wat los en vast zit, maar Augustinus lukt me niet. Ik loop voor bladzijde 50 al vast op ‘eenvoudige vrouwen’ en de zonde van huilende baby’s.) Maar goed: wij zijn de tijden dus. Het is niet iets wat ons alleen overkomt, we kunnen er blijkbaar ook iets aan bijdragen. Ik geloof niet in maakbaarheid, alsof we in ons eentje ‘de tijden’ kunnen bepalen. Maar tegelijk: als je er echt zo’n last van hebt dat we zo individualistisch zijn: waarom ren je dan naar de winkel als de suiker op is, in plaats van het even bij de buren te lenen? Naar de winkel rennen mag. Maar dan mag je niet tegelijk klagen over individualisme.
En voor ik nu iemand nijdig maak met deze column: Er zijn mensen die lijden onder de gevolgen van individualisme. Maar er zijn óók buurtkastjes met gratis eten en maandverband. (P.S. ik heb wél De meeste mensen deugen van Rutger Bregman gelezen. Misschien ben ik nu verpest en heb ik dringend wat meer Augustinus nodig).