Na twaalf jaar namen Wouter en Marjanne afscheid van hun werk voor Urban Expression in de wijk Pathmos in Enschede. Hoe laat je iets los waar je zoveel van jezelf in hebt gestopt? En hoe neem je als gezin afscheid van een plek die jarenlang als een tweede thuis voelde?
Twaalf jaar lang waren Wouter en Marjanne betrokken bij Hiernaast, de plek van waaruit ze in Pathmos actief waren. Ze bouwden relaties op met buurtbewoners, organiseerden activiteiten en ontdekten allerlei manieren om samen kerk te zijn. Met veel liefde en geduld, en zonder oordeel, deelden ze daarbij ook hun geloof in Jezus. Maar na al die jaren legden het werk en de verantwoordelijkheden rondom Hiernaast te veel druk op hun gezin. De energie en passie voor het werk waren er nog wel.
‘We staken er in die twaalf jaar heel veel liefde en tijd in’, vertelt Wouter. ‘We zijn voor het wijkwerk verder van onze familie gaan wonen. En je denkt toch vaak: ik ga die activiteit nog doen, ik zoek die persoon nog even op of ik maak op zaterdag tijd voor iemand.’ Dat deden ze vanuit hun betrokkenheid bij de wijk. Maar toen het werk stopte, viel ook de reden weg waarvoor ze al die jaren zoveel hadden gegeven. ‘Dan voel je vooral de moeheid. En ben je een beetje stuurloos. Ik heb dat allemaal gedaan, maar waarvoor eigenlijk? En wat moet ik nu dan?’
Afscheid nemen is niet eenvoudig
In februari 2026 namen ze afscheid. Het was mooi om zoveel buurtbewoners terug te zien, ook mensen die ze al een tijd niet hadden gesproken.
Ook na het afscheid blijkt het lastig om de relaties in de wijk los te laten. Via een vriendin hoort Marjanne dat een buurtbewoner boos reageerde toen ze hoorde over hun nieuwe werk bij het Leger des Heils. Waarom stoppen ze in Pathmos, om vervolgens ergens anders in Enschede verder te gaan ‘Dat vind ik echt heftig om te horen’, vertelt Marjanne. ‘Het raakt ook aan mijn verdriet en twijfel daarin.’
Het laat zien dat afscheid nemen ook bij buurtbewoners iets losmaakt. Mensen hebben hun eigen verwachtingen en vormen zich ook een beeld van wat Wouter en Marjanne nu gaan doen. Zo hoort Wouter van iemand die denkt dat ze bij het Leger des Heils vooral koffie gaan schenken. Hun nieuwe werk is anders, maar zulke reacties laten zien dat het afscheid nog volop leeft in de wijk.
‘Geef jij de sleutels maar’
Voor hun kinderen was Hiernaast jarenlang een vertrouwde plek. Simeon noemde het zelfs zijn tweede thuis. Daarom besloten Wouter en Marjanne hem bewust te betrekken bij de overdracht van het pand aan de nieuwe huurders. ‘We hebben hem ook echt de sleutels gegeven en gezegd: geef jij ze maar’, vertelt Wouter. Een klein gebaar, maar een belangrijk moment om te markeren dat een bijzondere periode voorbij was.
Twee weken na het afscheid vertrokken ze als gezin naar Frankrijk voor een debriefing: een week om onder begeleiding terug te kijken op hun ervaringen. Iedere ochtend maakten ze wandelingen met een begeleidend echtpaar. Soms samen als gezin, soms apart. Ook de kinderen kregen ruimte om over hun ervaringen te praten.
De begeleiders merkten dat de kinderen goed konden vertellen over wat ze hadden meegemaakt. Dat was fijn om te horen. Ook kregen Wouter en Marjanne te horen dat ze op tijd waren gestopt. De begeleiders hadden ook gezinnen meegemaakt die door het te lang doorgaan helemaal vastliepen.
Toch was die week geen definitieve afsluiting. ‘Toen we terugkwamen, vroegen we ons af: hebben we hier nou wat aan gehad? Maar als ik nu terugkijk, heb ik er echt wel veel aan gehad’, vertelt Wouter.
Een debriefing is geen wondermiddel. Het helpt om terug te kijken en een eerste stap te zetten. Het echte loslaten kost veel meer tijd.
Opnieuw ontdekken hoe je gelooft
Met het stoppen veranderde ook hun geloofsleven. ‘Mijn hele relatie met God moet nu opnieuw uitgevonden worden ofzo’, vertelt Wouter. Voor mensen zorgen en het geloof praktisch vormgeven, bijvoorbeeld door activiteiten te organiseren en tijd te nemen voor gesprekken, was jarenlang een belangrijk onderdeel van zijn geloofsleven. Nu dat wegvalt, voelt dat soms leeg. Hoe geef je je geloof opnieuw vorm?
Jarenlang was Hiernaast een plek waar ze samen met buurtbewoners hun geloof vormgaven. Toen Marjanne overspannen raakte, besloten ze zich aan te sluiten bij een baptistengemeente. Ook omdat ze het belangrijk vonden dat hun kinderen leeftijdsgenoten zouden ontmoeten die geloven.
Ze zijn nog steeds lid van die gemeente, maar missen soms het actieve meedoen. ‘Wij vinden het leuk als we iets mogen doen’, vertelt Marjanne. Maar in de zondagse diensten ligt de focus vooral op kijken en zingen.
In Pathmos ontdekten ze juist hoe waardevol eenvoudige dingen zijn: samen eten, tijd nemen voor gesprekken, omzien naar mensen die het moeilijk hebben en samen Bijbelverhalen ontdekken. ‘Eten verbindt gewoon.’ Die ervaringen nemen ze mee. Inmiddels geven ze ook workshops in hun kerk, zodat ze niet alleen luisteren, maar zelf weer iets kunnen bijdragen.
God bouwt verder
Na het afscheid voelde Wouter zich een tijd stuurloos. Hij wilde graag weer aan de slag, maar wist niet goed wat de volgende stap moest zijn. Eigenlijk hadden Wouter en Marjanne afgesproken om tot de zomer rust te nemen en niet te solliciteren. Maar stilzitten viel hem zwaar.
Hij voelde de onrust om weer iets te ondernemen en zijn toekomst te regelen. Terwijl hij in de auto zat, luisterde hij naar een podcast. Daarin hoorde hij het Bijbelverhaal over David, die graag een tempel voor God wilde bouwen. Maar David kreeg te horen dat hij die tempel niet zelf mocht bouwen. Vooral die boodschap raakte Wouter: ‘Jij wil graag een huis voor God bouwen, maar God bouwt voor jou.’
Het hielp hem om het zoeken naar werk weer even los te laten en erop te vertrouwen dat God voor hem zou zorgen. Toch keek hij diezelfde avond nog even op de website van het Leger des Heils. Daar stond meteen een vacature die hem aansprak. Hij hoefde er niet eens naar te zoeken.
Inmiddels werken Wouter en Marjanne daar samen als coördinatoren Buurtverbinding. Ze verbinden verschillende onderdelen van het Leger des Heils met elkaar en met de wijk. Daarbij ontdekken ze hoeveel contacten ze in al die jaren in Enschede hebben opgebouwd. ‘In Pathmos waren we sterk gefocust op onze eigen wijk’, vertelt Marjanne. ‘Daardoor leek het soms alsof we in de rest van de stad weinig opbouwden. Maar nu merk ik hoeveel contacten ik in de afgelopen jaren heb gelegd. Ik denk steeds vaker: die moet ik even bellen, want die ken ik al.’
Zo ontdekken ze dat hun jaren in Pathmos meer hebben opgeleverd dan ze soms zelf konden zien. Niet alles hoeft door hen te worden voortgezet. Soms mag je zaaien en zal een ander oogsten. En afscheid nemen betekent niet dat God ophoudt met bouwen.