Van de straten van Lombok naar de kusten van Samos: Stefan en Anita zetten hun roeping voort. Eerst waren ze via Urban Expression actief in de Utrechtse wijk Lombok. Nu werken ze via Eurorelief op Samos, waar ze bootvluchtelingen helpen die Europa bereiken na een gevaarlijke reis. In dit interview delen ze hun ervaringen, uitdagingen en wat hen drijft om op deze plek te dienen.
Jullie werkten eerder met Urban Expression in Lombok en nu op Samos met Eurorelief. Wat heeft jullie ertoe gebracht om deze stap te zetten?
“De afgelopen jaren groeide ons verlangen om meer bij te dragen aan de grote conflicten van deze tijd: oorlog en vluchtelingen. Hoe kunnen wij, met de problemen van onze generatie, het verschil maken? Het is ons verlangen dat overal waar vluchtelingen aankomen, er een helpende hand is. Dat er iemand is die zegt: Welkom, ik zie je, je doet ertoe.
Omdat de nood hoog is op de Griekse eilanden, waar vluchtelingen voor het eerst Europa binnenkomen, zijn we daarheen gegaan. We voelen (dat hadden we ook al in Lombok) een diep verlangen om naar plekken te gaan waar anderen zeggen: Liever niet. We ervaren dat God zich openbaart in de ander, de onbekende. Die God willen we volgen en beter leren kennen.”
Kunnen jullie iets vertellen over het werk dat jullie dagelijks doen met Eurorelief en hoe jullie de vluchtelingen helpen die op Samos aankomen?
“In het kamp, waar 4000 mensen leven, bieden wij als Eurorelief verschillende activiteiten aan: Laundry space, waar mensen met schurft hun kleren kunnen wassen, een free shop, waar vluchtelingen die net binnenkomen kleren kunnen uitzoeken, een bibliotheek, een vrouwencentrum en een naaiatelier. Sommige van onze services zijn directe noodhulp, andere zijn hopelijk een lichtpuntje in de lange dagen van wachten, wachten, wachten, op een plek die aanvoelt als een gevangenis.”
Welke ontmoeting heeft de afgelopen tijd de meeste indruk op jullie gemaakt?
“You will never put your child on a boat, unless the water is safer than the land.” Deze waarheid voelen wij des te meer nu, een paar maanden geleden, 8 kinderen stierven net voordat ze de kust van Samos bereikten. Het is hartverscheurend om een moeder te ontmoeten die haar kind net verloren heeft. Zij was op zoek naar veiligheid en vond alleen maar dood en verdriet. Ondanks de ellende zijn we dankbaar dat we hier aanwezig kunnen zijn. De ‘ministry of presence’ noemen wij het. Waar niets gezegd of gedaan kan worden om iets beter te maken, behalve de menselijkheid van er zijn.”
Hoe beïnvloedt dit werk jullie relatie met God? Hebben jullie nieuwe perspectieven op geloof en vertrouwen gekregen door wat jullie meemaken?
“Wat zijn we blij dat Jezus is op de plekken waar het leven schuurt, niet op orde is, niet klopt. Hoe naar het kamp ook is, we weten voordat wij binnen stappen dat God daar al is. Dat zijn Geest daar rond waait. Dat het Zijn verlangen is om elke dag hier herstel te brengen. We zijn blij dat we een gekruisigde Jezus volgen, en niet alleen maar een glorierijke koning. We leven met geloof in wonderen, in opstandingskracht, maar de God die met lijden bekend is, is hier soms meer goed nieuws dan de opgestane Jezus.”