Pionier Margrietha neemt afscheid van haar missie in Betondorp
Margrietha, pionier in Betondorp en bestuurslid van Urban Expression, werkt al jaren met een klein team in deze Amsterdamse volkswijk, waar veel bewoners kampen met eenzaamheid en armoede. Nu ze haar pensioen nadert, kijkt ze terug op haar werk en deelt ze haar hoop voor de toekomst van Urban Expression en voor gemeenschappen zoals Betondorp.
Drijfveer: opgroeien met een zendingsmissie
Margrietha’s overtuiging om er te zijn voor mensen in de marge is diep geworteld in haar opvoeding. Ze groeide op in een zendelingengezin dat zich vanuit geloof en compassie inzette voor de armste gebieden. Haar ouders kozen bewust voor werk in Oost-Java, waar een gebrek aan water en voedsel het dagelijks leven beheerste. Margrietha zag daar kinderen met dof haar en opgezwollen buikjes door ondervoeding. Mensen wasten zich met het weinige water dat beschikbaar was, en kerken moesten jarenlang sparen om een nieuw dak te kunnen betalen. Deze ervaringen hebben haar diep geraakt. Ze leerde dat juist in zulke omstandigheden de kerk zichtbaar moet zijn om hoop te brengen waar weinig licht is.
Nu zet ze met haar team die missie voort in Betondorp, een wijk waar veel mensen zich, zoals schrijver Gerard Reve eens verwoordde, bijna noodgedwongen overgeven aan de hopeloosheid: “Laat elke hoop varen, gij die hier opgroeit.” Margrietha weigert dit echter te accepteren. Ze ziet het als haar opdracht om in Jezus’ naam tegen deze hopeloosheid te rebelleren.
Betondorp: een moeilijke, maar waardevolle plaats
Betondorp heeft een uniek, soms somber karakter. Margrietha beschrijft de wijk als een plek waar bewoners weinig speelruimte hebben om hun leven vorm te geven en vaak geïsoleerd raken. Het wantrouwen jegens autoriteiten en teleurstelling in het leven zelf zijn hier voelbaar aanwezig. Toch ziet Margrietha ook iets waardevols in Betondorp: “Als je er oog voor hebt, zie je ook mooie dingen. Je ziet hoe mensen onderling contact maken, elkaar helpen en naar elkaar luisteren.”
In haar werk zoekt Margrietha naar manieren om deze verbindingen te versterken en een gemeenschap te bouwen. Dit begon met ontmoetingen in buurtcafé De Avonden, een plek waar veel bewoners samenkomen. “Als vrouw alleen naar binnen gaan in zo’n café vond ik in het begin wel eng,” vertelt ze. “Ik ben eigenlijk best wel introvert. Maar door er gewoon te zijn en namen te onthouden, ontstond er langzaam vertrouwen. Gaandeweg leer je ook om te ontvangen. Er kwamen mensen op mijn pad die mij wilden helpen. Ze waren niet gelovig, maar ze stonden toch in de missie van God.”
Margrietha initieerde activiteiten die buurtbewoners samenbrachten, zoals maandelijkse maaltijden en eenvoudige momenten van bezinning. Uiteindelijk werd het buurthuis de plek voor de wekelijkse Zalige Zondag, een ruimte waar mensen samenkomen, hun zorgen delen, zingen, en iets van het geloof meekrijgen. “Op een gegeven moment wilde ik graag iets meer delen over het geloof,” vertelt Margrietha. “Ik ben toen heel eenvoudig begonnen, door bijvoorbeeld rond een feestdag iets te delen en kaarsen aan te steken voor mensen die het moeilijk hebben. Dat is een soort universeel geloofsmoment dat iedereen snapt.” Op deze manier wist ze langzaam, met respect en bescheidenheid, een stukje geloof te brengen in het leven van de bewoners.
Hoop voor de toekomst van Urban Expression
Margrietha werkt aan een profiel voor haar opvolger. Ze hoopt iemand te vinden die de moed heeft om Betondorp binnen te gaan en de bewoners met liefde en geduld te omarmen. “Urban Expression kan hier door een gemeenschap te vormen echt een verschil maken,” zegt ze, “maar dat vraagt om volharding en het geloof dat ook het hardste beton kan bloeien.”
Haar wens is dat Urban Expression zich de komende jaren blijft richten op mensen in de marge en kerken blijft uitdagen om niet in rendementdenken te blijven hangen. Ze hoopt dat meer kerken gaan inzien dat hun missie draait om het zorgen voor armen, verdrukten, weduwen en wezen. Betondorp is één voorbeeld van een wijk waar sociaaleconomische uitdagingen groot zijn, maar waar een kerkelijke aanwezigheid verschil kan maken in de levens van bewoners die zich anders vergeten voelen.
Oproep: steun Urban Expression
Margrietha’s verhaal toont hoe Urban Expression werkt op plekken zoals Betondorp, waar hoop vaak ver te zoeken is. Met uw steun kunnen we ervoor zorgen dat Urban Expression ook in andere gemeenschappen actief blijft en een verschil kan maken op plekken waar armoede, eenzaamheid en isolatie de overhand hebben.
Wil je Urban Expression helpen om een blijvende aanwezigheid te zijn in Betondorp en soortgelijke wijken? Samen kunnen we ervoor zorgen dat Betondorp, en andere wijken zoals deze, blijven bloeien en dat Jezus zichtbaar wordt in wijken waar het het hardst nodig is.